Mędrcy Syjonu

Protokoły Mędrców Syjonu: wprowadzenie, streszczenie, komentarze 1920

…Spółka wydajaca po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych te Protokóly, czyni to z obywatelskiego i chrzescijańskiego poczucia obowiazku. Czlonkom jej nie tajnym jest, na jakie narazaja się niebezpieczeństwo ze strony podziemnych spiskowców. Nie mniej wiedza oni, że kraj jest krajem wolnośći, w którym nie ma i byc nie może miejsca na zadne knowania sekciarskie, na walki religijne i rasowe. A poniewaz Protokóly te sa własnie, niczym innym jak streszczeniem spisku wymierzonego przeciw Chrzescijanom, przeto ogloszone i rozpowszechnione powinny byc w Ameryce jak najszerzej we wszystkich jezykach uzywanych w mowie codziennej przez ludność Stanów Zjednoczonych. Uczynione to byc winno celem uswiadomienia mas i przestrzegania ich, aby mialy na bacznosci przeciw akcji tak sprzecznej z duchem naszej konstytucji.

Ksiazka ta nie ma na celu budzenia antysemityzmu, przeciwnie wydawcom chodzi o zdemaskowanie niegodziwosci spiskowców w jezyku polskim, dostepnym znacznej częśći żydostwa w Ameryce, a to dlatego, by Żydzi sami poznawszy ohyde planów knutych przez niektórych sposród nich, mogłi otwarcie wystapic przeciw konspiratorom.

Autorom ksiazki chodzi w wypelnianie go, a uskutecznione to byc może przede wszystkim za pomoca bardzo stanowczego, bardzo meskiego i bardzo otwartego wystapienia mas żydowskich przeciw knowaniu takich ludzi, jak ci, którzy Protokóly te uważaja za ksiege wskazan politycznych dla calego plemienia Izraela.

———-
Protokoły Mędrców Syjonu: OBJAŚNIENIA NIEODZOWNE 1919

Protokóły powyższe podpisane są przez przedstawicieli najwyższego 33 stopnia wtajemniczenia.

Protokóły te były w tajemnicy wyjęte z całej księgi protokółów 1. kongresu syjonistycznego, który odbył się w Bazylei w sierpniu 1897 r. Wszystko to wydobyto ze skarbca Naczelnej Kancelarii Syjonistycznej, znajdującej się obecnie na terenie Francji. Francja zażądała od Turcji ulg dla szkół i instytucji religijnych wszystkich wyznań, które w Azji Mniejszej będą się znajdowały pod opieką dyplomacji francuskiej.

Rzecz prosta, iż ulgi żądane nie dotyczą instytucji katolickiej, wypędzanych z Francji przez kilka ostatnich rządów. Dowodzi to, że dyplomacja drejfusowska broni spraw Syjonu i otwiera drogę do kolonizacji Azji Mniejszej przez żydów francuskich.

Syjon wywalczał sobie wpływy przez swoje bydło robocze z twarzami ludzkimi, jak nazywa Talmud ludność nieżydowską.

Według danych tajnego syjonizmu Salomon i inni mędrcy żydowscy na 929 lat przed narodzeniem Chrystusa obmyślili w teorii plan polityczny podboju pokojowego całego świata dla Syjonu. W miarę rozwoju wypadków historycznych plan ten był dopełniony i opracowany przez wtajemniczonych w tę sprawę wyznawców.

Mędrcy ci zdecydowali zawojować świat dla Syjonu w sposób pokojowy przy pomocy żmii symbolicznej, której głowę powinien stanowić wtajemniczony w plan mędrców rząd żydowski /zawsze ukrywający się, nawet przed własnym narodem/, tułów zaś – naród żydowski.

Wślizgując się do wnętrza napotykanych po drodze państw, żmija ta niszczyła i pożerała wszelkie nieżydowskie siły państwowe w miarę jak one wyrastały. Tak samo musi postępować w przyszłości, trzymając się ściśle wytkniętego planu do chwili, kiedy krąg drogi odbytej przez żmiję, nie będzie dopełniony przez powrót głowy na Syjon. W ten sposób żmija zamknie w sferze swego koliska całą Europę, a za jej pośrednictwem cały świat, korzystając z wszelkich sił, z podbojów orężnych i ekonomicznych, aby poddać pod wpływy swoje również i pozostałe lądy. Powrót głowy żmii mógł się odbyć tylko po zniwelowanych równinach potęgi państwowej wszystkich krajów Europy, czyli przez rozstrój i ruinę ekonomiczną, sprowadzone wszędzie przez Syjon, – przez upadek sił duchowych,przez zepsucie moralne, szerzone przy pomocy żydówek, podających się za francuski, włoszki, hiszpanki, a będących najzdolniejszymi szerzycielkami zepsucia wśród kierowników narodów. Kobiety w ręku Syjonu stanowią przynętę dla tych mężczyzn, którzy dzięki kobietom, zawsze potrzebują pieniędzy i wskutek tego handlują sumieniem, by za wszelką cenę zdobyć pieniądze. Ściśle mówiąc, pieniądze te stanowią jedynie rodzaj pożyczki, bowiem szybko wracają do podkupującego Syjonu za pośrednictwem tych samych kobiet, a tymczasem niewolnik Syjonu jest już kupiony.

Dla powodzenia tego przedsięwzięcia konieczne było, aby ani państwa, ani jednostki oddzielnie nie domyślały się, jaką rolę grały w rękach Syjonu. Z tej przyczyny rządcy Syjonu utworzyli z siebie niejako kastę religijną, ściśle przestrzegającą czystości praw mojżeszowych i przepisów talmudycznych. Cały świat uwierzył, że maska praw mojżeszowych kryje istotny samorząd religijny żydów. Nikt nie badał czynności tego samorządu tym więcej, że oczy były zwrócone na złoto, dostarczane przez tę kastę, która dzięki temu zyskała zupełną swobodę w zakresie intryg polityczno-ekonomicznych.

Według rysunku graficznego drogi, odbytej przez żmiję symboliczną, pierwszy jej etap wypadł w roku 429 przed narodzeniem Chrystusa w Grecji, gdzie za czasów Peryklesa, żmija zaczęła niszczyć potęgę tego kraju.

Drugim etapem był Rzym za panowania Augusta na krótko przed narodzeniem Chrystusa. Trzecim był Madryt, za czasów Karola V w 1552 r. Czwartym – Paryż w roku 1700 za panowania Ludwika XIV. Piątym Londyn począwszy od roku 1814. po upadku Napoleona I. Szóstym – Berlin od roku 1871 po wojnie prusko-francuskiej. Siódmym – Piotrogród, nad którym pod datą 1881 r. narysowana jest głowa „żmii”.

Wszystkie państwa, które żmija już przeszła, są istotnie zachwiane w podstawach przez liberalizm konstytucyjny i rozstrój ekonomiczny. Pod względem ekonomicznym Anglia i Niemcy ocalały, lecz tylko do chwili ostatecznego podboju Rosji, na którą skoncentrowano wszystkie wysiłki.

Dalej głowa żmii nie posunęła się, ale na rysunku wytknięta jest droga na Moskwę, Kijów i Odessę. Wiemy dobrze w jakie gniazda żydostwa wojującego zamieniły się te miasta.

Konstantynopol zliczany jest to ostatniego 8. etapu przed Jerozolimą. Stolica Turcji jest obecnie we władzy masońskiego „Komitetu Jedności i Postępu”, na którego czele stoją dwaj żydzi: Taalat-Bej i Dżawid-Bej.

Niewiele już drogi ma wykonać żmija, by zamknąć fatalne kolisko, przed zetknięciem głowy z ogonem.

Aby żmija mogła pełzać bez przeszkód, zastosowano środki następujące w zakresie wykształcenia i wytworzenia zastępu robotników do wykonania tej trudnej pracy: przede wszystkim zarządzono wyodrębnienie plemienia żydowskiego, by nikt nie mógł poznać tego środowiska i wykryć tajemnic jego działań. Zapowiedziano żydom przez proroków, że są wybranymi spośród ludzi przez samego Boga do władania ziemią – nierozdzielnym państwem Syjońskim. Wpojono w nich, że tylko żydzi są synami Bożymi i oni jedni godni są miana ludzi. Pozostały rodzaj ludziki stworzony jest przez Boga jako bydło robocze i niewolnicy żydów, posiadający twarze ludzkie jedynie dlatego, by przyjmowanie usług od nich nie było zbyt wstrętne dla żydów, których zadanie polega na zdobyciu dla Syjonu panowania nad całym światem /patrz Sanh 91, 21, 1051/.

Wpojono również w żydów, iż są oni istotami wyższymi i dlatego nie mogą się łączyć z bydlęcymi plemieniami ludów innych.

Podstawy środków tych przy pomocy wykształcenia w jawnych i tajnych szkołach i rodzinach żydowskich, wyrobiły w żydach wygórowane pojęcie wielkości własne w porównaniu do narodów innych. W tym kierunku doszli niemal od ubóstwienia siebie samych, jako synów Bożych /patrz Jhl 67, , Sanh 58,2/.

Do wyodrębnienia narodu syjońskiego dopomógł system kahalny, zmuszający każdego żyda do pomagania rodakom niezależnie o poparcia, którego wszyscy oni doznają od samorządów miejscowych Syjonu, noszącego różne nazwy: Kahał, Konsystorz, Komitet d/s żydowskich, Kancelaria do zbierania podatków itd. Wszystko to służy do ukrycia administracji syjońskiej przed oczyma rządów innych, stale popierających autonomię syjońską, rzekomo wyznaniową.

Wymienione wyżej wpajanie w ciągu szeregu wieków wywarło wpływ również na zasady materialne życia żydów. Czytając Chopaim $14 str.1, Eben-Haczer $44 str. 8,XXXVI, Ebamot 98,XXV, Kotubat 3b,XXXIV, Sanhedrin 74,XXX, Kaduszyn 68a – napisane dla wychwalania Syjonu – widzimy, że żydzi traktowali nas i traktują istotnie jak zwierzęta. Własność, a nawet życie narodów, uważają za należące do nich, to też rozprawiają się z nimi dowolnie, rzecz prosta, wówczas, kiedy uczynić to może bezkarnie. Administracja ich sankcjonuje to przez rozgrzeszenie wszystkich zbrodni popełnionych przez żydów wobec chrześcijan. Ma to miejsce w dniu Jom-Kipur, nowego roku żydowskiego i jest jednocześnie pozwoleniem na dopuszczenie się takich samych zbrodni w roku następnym. Poza tym wszystkim pragnąc wzniecić nieprzejednaną nienawiść w narodzie swoim przeciwko pozostałym narodom, administracja syjońska od czasu do czasu zdradzała wobec gojów niektóre przepisy Talmudu, szerząc w ten sposób antysemityzm. Służył on jeszcze i do tego, by prócz nienawiści w sercach żydów wzbudzić w potrzebnych im poszczególnych jednostkach współczucie dla plemienia niesprawiedliwe, rzekomo prześladowanego. Współczucie to wciągnęło wiele osób do szeregów sług Syjonu.

Gnębiąc i napawając przerażeniem plebs żydowski /rząd żydowski jeszcze ani razu nie poniósł przez to szkody, ani w dziedzinie praw swoich, ani jedności administracyjnej/, antysemityzm utrzymywał go w posłuszeństwie bezwzględnym jego pasterzy, bowiem umieli oni zawsze w chwili właściwej obronić naród swój. Nie należy dziwić się temu, bowiem ci sami pasterze używali do szczucia psy, które świetnie zapędzały stado i czyniły je posłusznym i ślepym wykonawcą ich woli. Rozkazy pasterzy tych, zwrócone są w kierunku utworzenia wszechświatowego Związku Syjonistów, który obecnie zaczyna już zdejmować maskę. Związek ten w jego własnym przekonaniu, zajmuje już stanowisko nadrządu, kierującego kancelariami całego świata, według własnej woli, lecz w sposób niedostrzegalny dla nieżydów. Rzecz prosta, głównym środkiem zdobywczym w ręku Syjonu było zawsze złoto, to też należało je nie tylko zdobyć, lecz powiększyć jego cenę. Podrożenie złota wywołała waluta złota, zaś jego przypływ do kas syjońskich – waśni międzynarodowe i wewnętrzne, jak tego dowodzi historia Rotszyldów, wydrukowana w dzienniku paryskim „Libre Parole”. Waśni te stworzyły potęgę zmonopolizowanego kapitału pod sztandarami liberalizmu oraz „naukowo” opracowanych teorii ekonomicznych i socjalnych.

————
Trotsky as a Freemason – Under the Sign of the Scorpion – the Rise and Fall of the Soviet Empire, By Jüri Lina | TrueDemocracy.net

Excerpt from Under The Sign of the Scorpion by Jüri Lina

Mr. Leiba Bronstein became a freemason in 1897 and later a high-ranking Illuminatus through his friend Alexander Parvus. He also maintained contacts with B’nai B’rith, a Jewish Masonic order, which had previously aided Jewish „revolutionaries” in Russia.

Jacob Schiff, chairman of the banking house Kuhn, Loeb & Co. and a minion of the Rothschilds, took care of the contacts between the „revolutionary movement in Russia” and B’nai B’rith. (Gerald B. Winrod, „Adam Weishaupt – A Human Devil”, p. 47.)

Leiba Bronstein began to study freemasonry and the history of the secret societies seriously in 1898, and continued these studies during the two years he spent in prison in Odessa. He took notes amounting to over 1000 pages. „Internationaler Freimaurer-Lexikon” (Vienna/Munich, 1932, p. 204) reluctantly admits that Leiba Bronstein-Trotsky came to Bolshevism through this study of freemasonry.

As a People’s Commissary for Military Affairs, Trotsky introduced the pentagram – the five-pointed star – as the symbol of the Red Army. The Cabbalists had taken over this symbol of black magic from the witches in ancient Chaldea. With the aid of Alexander Parvus, Trotsky reached the conclusion that the true purpose of freemasonry was to eliminate the nation states and their cultures and to introduce a Judaised world state.

This is also stated in „The Secret Initiation into the 33rd Degree”: „Freemasonry is nothing more and nothing less than revolution in action, continuous conspiracy.” Bronstein became a convinced internationalist who, through Parvus, learned that the Jewish people were their own collective Messiah and would reach domination over all peoples through the mixing of the other races and elimination of national boundaries.

An international republic was to be created, where the Jews would be the ruling element, since no others would be able to understand and control the masses. Leiba Bronstein became a member of the French Masonic lodge Art et Travail, to which Lenin also belonged, but in addition joined B’nai B’rith, according to the political scientist Karl Steinhauser („EG – Die Super-UdSSR von morgen” / „EU – the Super Soviet Union of Tomorrow”, Vienna, 1992, p. 162).

Leon Trotsky became a member of the Jewish Masonic order B’nai B’rith in New York, in January 1917. (Yuri Begunov, Secret Forces in the History of Russia, St. Petersburg, 1995, pp. 138-139.) He was already a member of the Misraim-Memphis freemasonry.

Winston Churchill confirmed in 1920 that Trotsky was also an Illuminatus. (Illustrated Sunday Herald, 8 February 1920.) Trotsky eventually reached a very high position within freemasonry, since he belonged to the Shriner Lodge, which only freemasons of the 32nd degree and higher were allowed to join. Franklin Delano Roosevelt, Alexander Kerensky, Béla Kun, and other leading politicians have also been among these select few. (Professor Johan von Leers, The Power behind the President, Stockholm, 1941, p. 148.)

(Under the Sign of the Scorpion, Stockholm, 2002.)

This 447 page book presents shocking new facts about the bloody upheavals in Russia in 1917. The Author reveals the presence of dark Masonic forces behind the scenes (both Lenin and Trotsky were high-ranking freemasons and Illuminati, obeying the International Masonic Council).

The Author pursues the history of the communist ideology from the Illuminati of the 18th century, to Moses Hess and his disciples Karl Marx and Friedrich Engels. The Illuminati movement was founded on the 1st of May 1776 in Ingolstadt, Bavaria. The book describes the role of the Illuminati in the French „Revolution.” It then goes on to examine the so-called Russian Revolutions in 1917. Jüri Lina shows how the events in Russia between 1917 and 1991 still affect the fate of the world.

The author tries to answer questions like:

*Where did the Communist idea originate and how was it developed?
*Why did powerful international financial circles finance the „Russian revolutionaries” in March and November 1917?
*What was the purpose of the social destruction that followed and in which way did this serve the forces behind the Communists?

„Under the Sign of the Scorpion” will change the reader’s perception of reality. After the fall of the Soviet power on 24 August 1991, the official archives have begun to reveal their secrets to amazed Russian historians. There is a constant flow of new shocking information, but only a trickle has as yet reached us in Western Europe and America.

Above all, we lack an overall picture. It is this picture that Jüri Lina attempts to give us in his book, which is largely based on released Russian material.

The author also explains why the Soviet Union was abolished and is currently being recreated under another name – the European Union. The book is illustrated.

International customers may order the book by paying $30 (USA), £20 (UK), 25 euros into Jüri Lina’s bank account in the following way:
Swift: HANDSESS 6916 account 374 462 682, Jüri Lina

You may also mail cash directly to:
Jüri Lina,
Friggs väg 6 IV,
145 69 Norsborg (Stockholm),
Sweden

Article from: http://truedemocracy.net/td2_3/99_ads.html

——————–
Żydzi którzy napisali Protokoły Syjonu

Odsłanianie ciemności.

Po wyjściu z przepastnej tajności, pewne części „Protokołów” ujrzały światło dzienne we Francji w późnych latach XIX wieku. Jest to fascynująca historia przedstawiona tutaj w sposób unikalny, bezprecedensowy i dokładnie udokumentowany. Praca ta wymagała miesięcy intensywnych badań.

W 1884 roku panna Justine Glinka, córka rosyjskiego generała, zaangażowana była w zbieranie informacji politycznych dla dworu cara Aleksandra III.

Glinka zatrudniała żydowskiego agenta Jozefa Schoersta alias Szapiro, który podawał się za masona i członka loży Mizraim, żydowskiego zakonu masońskiego o własnych rytuałach i protokołach. Wybitnym członkiem francuskiej masonerii był Salomon Rotszyld, potomek żydowskiej dynastii bankierskiej.

Schoerst zaoferował Glince za kwotę 2.500 franków pewien dokument, który, jak powiedział, z pewnością ją zainteresuje. Dokument ten składał się z niezwykłych dyktowanych pism pochodzących z różnych przemówień, później włączonych do końcowego zbioru „Protokołów Syjonu”.

Glinka niezwłocznie przekazała dokument jej zwierzchnikowi w Paryżu, gen. Orgiejewskiemu, który z kolei przesłał je gen. Szerewinowi, ministrowi spraw wewnętrznych, bezpośrednio na dwór w Petersburgu.

Szerewin po swojej śmierci w 1896 roku pozostawił w testamencie carowi Mikołajowi II pamiętniki zawierające Protokoły. Informacja Glinki ostatecznie dotarła do Siergieja Nilusa, wykształconego rosyjskiego mistyka związanego z dworem Mikołaja II, na stanowisku ministra stosunków zagranicznych.

W 1902 roku Nilus opublikował książkę Rządy szatana na ziemi – notatki prawosławnego wyznawcy, w której zacytował fragmenty materiałów zakupionych przez Glinkę.

Następne wydarzenie związane z Protokołami miało miejsce w 1903 roku, kiedy wybitny wydawca Ravel Kruszewa zacytował fragmenty Protokołów w swoim dzienniku „Znarnva”. Po ich opublikowaniu Kruszewa przeżył zamach na swoje życie i od tej chwili żył w ciągłym strachu i musiał nosić przy sobie broń w celu obrony własnej. Podjął również kroki by uniknąć otrucia zatrudniając własnego kucharza.

W 1905 roku Nilus opublikował nowe wydanie „Rządów szatana”, włączając weń jako ostatni rozdział pełną wersję „Protokołów”. Był to pierwszy raz kiedy opublikowano pełną wersję „Protokołów” udostępniony opinii publicznej w formie książki.

W 1917 roku (końcowym rewolucji bolszewickiej) Nilus przygotował finałowe wydanie – w pełni udokumentowane – ale zanim zdążył je rozprowadzić, Kerenski, pół-Żyd, który doszedł do władzy po rewolucji, nakazał zniszczenie wszystkich egzemplarzy. Każdy złapany przez bolszewików w posiadaniu „Protokołów” był rozstrzelany na miejscu.

W 1918 roku „Protokoły” ukazały się ponownie w moskiewskim czasopiśmie „The Sentinel” opublikowane przez bolszewików pod wodzą Żydów w opozycji wobec rewolucji. W lutym 1919 roku bolszewicy nakazali zamknięcie gazety.

W 1924 roku zdominowana przez żydów Czeka aresztowała prof. Filusa, uwięziła i poddała torturom. Prezydent sądu (żyd) powiedział mu, że to traktowanie go wynikało z tego że „publikując ‘Protokoły’ uczynił im (żydowskim bolszewikom) nieobliczalną krzywdę”.

Protokoły Ginsberga i Pinskera

W rosnącym ruchu syjonistycznym dominującą osobowością w późnych latach 1800 został żyd Aszer Ginsberg, który przyjął pseudonim „Zasad Ha’am” co znaczyło „jeden z ludu”. Był synem żydowskiego poborcy podatkowego, urodził się w Kijowie i później osiedlił się w Odessie, ośrodku agitacji aktywistów. To tu w 1889 roku założył grupę syjonistyczną „Synowie Mojżesza”.

Pogrążony w dziełach Nietzschego, Ginsberg powierzył „Protokoły” „Synom Mojżesza w celu zagłady kultury chrześcijańskiej i panowania żydowskiego nacjonalizmu w oparciu o nacjonalistyczną wizję Niemiec Nietzschego.

Spotkania tego tajnego stowarzyszenia odbywały się w domu Ginsberga. Wśród pierwszych jego członków byli: Ben Avigdor, Zalman Epstein, Louis Epstein i Jacob Eisenstaat.

Na początku roku 1889 Ginsberg zerwał z bardziej konserwatywnymi siłami syjonizmu i zajął radykalne stanowisko przekazane w broszurze „This Is Not The Way” (Nie tędy droga). Celem broszury był jego sprzeciw wobec ” politycznie oportunistycznych ” poglądów swojego byłego mentora Leona Pinskera, przywódcy ruchu „Kochanków Syjonu”. Ginsberg chciał ukształtować „świadomość narodową” w żydowskiej diasporze i przywrócić konwersacyjny hebrajski zanim możliwe będzie wykorzystanie wpływów politycznych, co promował Pinsker, w celu ustanowienia państwa żydowskiego.

Bez względu na różnice w odniesieniu do czasu, Pinsker nie różnił się od Ginsberga w wykorzystaniu władzy dla osiągnięcia wspólnych syjonistycznych celów. W swojej książce „Auto-Emancipation” Pinsker opisał mistrzowską metodę doprowadzenia do „samo-wyzwolenia” i „odbudowy żydowskiego narodu”.

Leon Pinsker: „Walka o osiągnięcie naszych celów musi się rozpocząć w takim duchu by wywrzeć nie do odparcia nacisk na politykę międzynarodową”.

Uderzające podobieństwo do programu politycznego Pinskera zawarty jest w protokole nr 1:

„W sprawach polityki odnosi się zwycięstwa tylko przez siłę i przebiegłość. Dlatego dla realizacji naszych celów nie wolno nam zatrzymać się na korupcji, oszustwie i zdradzie. W polityce konieczna jest wiedza jak przechwycić władzę od innych, jeśli ma to nam zapewnić posłuszeństwo i niezależność”.

Idąc w ślady swojego mentora, siłowa retoryka Ginsberga z nowym i bezpośrednim wezwaniem do fanatyzmu, również przypomina styl „Protokołów” kiedy upierał się:

Ginsberg: „Żydzi muszą najpierw stać się świadomie i agresywnie narodowi”.

Wezwanie Ginsberga do agresywnego nacjonalizmu żydowskiego jest pokazane w protokole nr 5:

„Będziemy tak wykorzystywać gojów, że będą zmuszeni zaproponować nam międzynarodową władzę, która umożliwi nam przejąć wszystkie siły rządzące świata by w końcu stworzyć super-rząd”.

Informacja o tym, że rękopis „Protokołów” w języku hebrajskim krąży wśród żydów, wyszła od mieszkańców Odessy.

W późniejszym czasie żyd Herman Bernstein, wydawca „Free Press” w Detroit, twierdząc że „Protokoły” są fałszywką, przyznał w obecności Williama Camerona, sekretarza Henry’ego Forda, że osobiście czytał „Protokoły” w hebrajskiej formie w Odessie.

Podczas rewolucji bolszewickiej pod przywództwem żydów, niewiele miast było tak zniszczonych jak Odessa, gdzie Ginsberg nauczał o zniszczeniu społeczeństwa chrześcijańskiego, głównej zasady „Protokołów”.

Oprócz okropności takich jak gwałty na chrześcijańskich kobietach i dziewczynach, zniszczono chrześcijański sierociniec i rozstrzelano wszystkie dzieci. Rasizm i kpiny z nie-żydowskiego życia już były ustanowioną praktyką w światowym syjonizmie.
Mądra starszyzna

W sierpniu 1919 roku zebrano tajne dokumenty amerykańskiego wywiadu w celu przeprowadzenia dochodzenia ws. międzynarodowych finansów zaangażowanych w I wojnie światowej. Te wrażliwe dokumenty utajniono do 1973 roku.

Kopię tych dokumentów można uzyskać w Państwowym Archiwum w Waszyngtonie – jego numer katalogowy to 245-1.

Na str. 5 są publiczne pisma Teodora Herzla, uznawanego za ojca światowego syjonizmu politycznego, cytowane jako mające „tożsamość myśli zawartych w ‘Protokołach’”. Ten długo ukrywany i ostatecznie odtajniony dokument wykazuje uderzające podobieństwo między pracą Herzla opublikowaną w 1897 roku pt. „The Jewish State” (Państwo żydowskie) i prawdziwymi protokołami nr 1 i 20:

Herzl: „Każda kwestia powstająca w relacjach między narodami jest sprawą siły. Kiedy składam to oświadczenie, nie oddaję żadnej części naszego nakazowego prawa. W świecie jaki jest i prawdopodobnie będzie, siła wyprzedza rację. Dla nas bezcelowe jest bycie lojalnymi patriotami, tak jak w przypadku Hugenotów, których zmuszono do emigracji. Żydzi muszą uzyskać tak dużą potęgę ekonomiczną, by pokonać uprzedzenia wobec nich. Kiedy toniemy, stajemy się proletariatem rewolucyjnym, a kiedy przeżywamy rozkwit, rośnie nasza potęga finansowa”.

„Protokoły”: Zgodnie z prawem istnienia, siła ma rację. Nasza racja leży w sile. Poprzez dominację finansową będziemy manipulować kapitałem, stwarzać kryzysy i doprowadzać do bankructwa państwa gojowskie. W naszych rękach jest największa siła wszechczasów – złoto. Z takim bogactwem uda nam się udowodnić, że zło które musieliśmy dokonać przysłużyło się do uporządkowania wszystkiego. Będziemy nadal udowadniać, że to my jesteśmy dobroczyńcami, którzy pokaleczonej ziemi przywróciliśmy prawdziwe dobro człowieka, oczywiście pod warunkiem ścisłego przestrzegania ustanowionego przez nas prawa”.

Bliskim współpracownikiem Teodora Herzla był Max Nordau, który przekonał go do zorganizowania Pierwszego Kongresu Syjonistycznego w 1897 roku.

Nordau (ur. Simcha Sudfeld) w Budapeszcie w 1849 roku, później zmienił nazwisko by wykreować „gojowską” twarz. Na Pierwszym Kongresie w Bazylei, Szwajcaria, Nordau został wybrany na vice-prezydenta. Na Szóstym Kongresie w 1903 roku Nordau ogłosiłm że został opracowany plan syjonistyczny na następne dwie dekady:

Nordau: „Szczeble naszej drabiny prowadzą w górę i w górę: Pierwszy kongres Syjonistyczny – angielska propozycja państwa żydowskiego – przyszła wojna światowa – konferencja pokojowa, na której dojdzie do utworzenia żydowskiej Palestyny”.

W niniejszym dokumencie pokazane są „szczeble” drabiny zarówno „Protokołów” jak i syjonistów… z góry określony plan, który ma być wprowadzony do realizacji przez kontrolowanie dźwigni międzynarodowej polityki. Historia nie kłamie. Ani nie kłamią słowa żydów, którzy sto lat wcześniej przepowiedzieli to co nas czeka.

I te właśnie słowa dokładnie spisano dla nas, być może w najbardziej śmiertelnym i dominującym dokumencie w dziejach, obecnie znanym jako „Protokoły mędrców Syjonu”.

Brat Nathanael Kapner, tłumaczenie Ola Gordon

Źródło: http://www.realzionistnews.com/?p=534

Advertisements

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s