Kartel FED. Część I: Osiem Rodzin. link

(Pochodzi z Rozdziału 19: Osiem Rodzin: Wielcy nafciarze i ich bankierzy znad Zatoki Perskiej; 5-częściowa seria)

Czterej Jeźdźcy Bankowości (Bank of America, JP Morgan Chase, Citigroup i Wells Fargo) są właścicielami Czterech Jeźdźców Ropy (Exxon Mobil, Royal Dutch/Shell, BP Amoco i Chevron Texaco) razem z Deutsche Bank, BNP, Barclays i innymi europejskimi mocarzami starych fortun. Jednak ich monopol w światowej gospodarce nie kończy się na krawędzi obszarów roponośnych. Według raportów przedstawionych Komisji Giełd i Papierów Wartościowych USA (Securities Exchange Commission SEC) przez Czterech Jeźdźców Bankowości, firmy te są wśród 10 największych udziałowców praktycznie każdego przedsiębiorstwa z listy Fortune 500.

Kim są więc udziałowcy tych czterech centrów bankowo-finansowych?

Ta informacja jest strzeżona o wiele ściślej. Moje zapytania do agencji nadzorujących sektor bankowy w sprawie udziałowców 25 największych holdingów bankowych USA najpierw otrzymały status zgodnie z Ustawą od Swobodzie Dostępu do Informacji (Freedom of Information Act FOIA) po czym zostały odrzucone ze względów „bezpieczeństwa narodowego”. To dość śmieszne skoro wielu udziałowców jest z Europy.

Jednym z ważnych powierników bogactwa globalnej oligarchii będącej właścicielem tych holdingów finansowych jest US Trust Corporation – założony w 1853, obecnie w posiadaniu Bank of America. Ostatnim dyrektorem korporacyjnym i Powiernikiem Honorowym jest Walter Rotszyld. Dyrektorami byli też Daniel Davison z JP Morgan Chase, Richard Tucker z Exxon Mobil, Daniel Roberts z Citigroup oraz Marshall Schwartz z Morgan Stanley.

J. W. McCallister, „człowiek z wewnątrz” sektora naftowego powiązany z Domem Saudów napisał w [i]”Ponurym żniwiarzu”, że według informacji uzyskanej od saudyjskich bankierów 80% właścicieli New York Federal Reserve Bank – najpotężniejszego oddziału FED – należy do zaledwie ośmiu rodzin, w tym czterech z USA. Są to Goldman Sachs, Rokefelerowie, Lehmans and Kuhn Loebs z Nowego Jorku; Rotszyldowie z Paryża i Londynu; Warburgowie z Hamburga; Lazardowie z Paryża; oraz rodzina Israel Moses Seifs z Rzymu.

Biegły księgowy Thomas D. Schauf potwierdza twierdzenia McCallistera dodawszy, że 10 banków kontroluje wszystkie 12 oddziałów FED. Wymienia N.M. Rotszylda z Londynu, Rothschild Bank z Berlina, Warburg Bank z Hamburga, Warburg Bank z Amsterdamu, Lehman Brothers z Nowego Jorku, Lazard Brothers z Paryża, Kuhn Loeb Bank z Nowego Jorku, Israel Moses Seif Bank z Włoch, Goldman Sachs i JP Morgan Chase Bank z Nowego Jorku. Schauf wymienia Williama Rockefellera, Paula Warburga, Jakuba Schiffa i Jamesa Stillmana jako osoby posiadające duże udziały w FED. Schiffowie są ludźmi z Kuhn Loeb. Stillmanowie są ludźmi Citigroup, którzy wżenili się w Rokefelerów na początku stulecia.

Eustachy Mullins doszedł do tych samych wniosków w swojej książce „Tajemnice FED”, która zawiera schemat powiązań FED i jego członków-banków z rodzinami Rotszyldów, Warburgów, Rokefelerów i innych.

Kontrola tych rodzin bankierskich nad gospodarką światową jest nie do przecenienia i jest umyślnie owiana tajemnicą. Ich ramię korporacyjnych mediów bardzo szybko dyskredytuje informacje odsłaniające tajemnice kartelu prywatnych banków centralnych jako „teorie spiskowe”. Fakty pozostają jednak faktami.

Dom Morganów

Bank Rezerwy Federalnej został utworzony w 1913, w tym samym roku zmarł tuz bankowości USA J. Pierpont Morgan oraz stworzono Rockefeller Foundation. Dom Morganów prezesował amerykańskim finansom na rogu Wall Street i Broad,działając jak quasi-centralny bank od momentu założenia w 1838 przez Georgea Peabodego w Londynie.

Peabody był partnerem biznesowym Rotszyldów. Badacz tematyki FED Eustachy Mullins w 1952 zasugerował, że Morganowie byli tylko agentami Rotszyldów. Pisał, że Rotszyldowie „woleli działać w USA anonimowo za fasadą J.P. Morgan & Company”.

Pisarz Gabriel Kolko stwierdził „Działalność Morganów w latach 1895-1896 w zakresie sprzedaży złotych obligacji USA w Europie była prowadzona w sojuszu z Domem Rotszyldów”.

W niedługim czasie macki finansowej ośmiornicy Morganów objęły cały świat. Morgan Grenfell działał w Londynie, Morgan et Ce rządził Paryżem. Kuzyni Rotszyldów Lambertowie założyli Drexel & Company w Filadelfii.

Dom Morganów obsługiwał rodziny Astors, DuPonts, Guggenheims, Vanderbilts i Rockefellers. Sfinansował start firm AT&T, General Motors, General Electric i DuPont. Podobnie jak londyńscy Rotszyldowie i Baringowie Morganowie stali się częścią światowego układu władzy w wielu krajach.

Od 1890 Dom Morganów był pożyczkodawcą centralnego banku Egiptu, finansował rosyjskie linie kolejowe, obracał obligacjami brazylijskich władz regionalnych, finansował publiczne projekty w Argentynie. Recesja w 1893 zwiększyła ich wpływy. W tamtym roku Morganowie uratowali rząd USA przed paniką na rynku bankowym tworząc syndykat dla podparcia rezerw państwowych transportem złota Rotszyldów wartym 62 miliony dolarów.

Morganowie byli siłą sprawczą napędzającą ekspansję USA na zachód finansując i kontrolując poprzez trusty linie kolejowe prowadzące na zachód. W 1879 sfinansowane przez Morganów a wybudowane przez Corneliusa Vanderbilta linie New York Central Railroad zaoferowały preferencyjne stawki przewozowe dla pączkującego monopolu Standard Oil Johna D. Rockefellera cementując związek dwóch rodzin.

Odtąd Dom Morganów podlegał kontroli zarówno Rotszyldów jaki Rokefelerów. Nagłówek w New York Herald głosił „Królowe linii kolejowych tworzą gigantyczny trust”. J. Pierpont Morgan, który kiedyś powiedział „konkurencja to grzech” [inni przypisują te słowa Rokefelerowi], skomentował chełpliwie „Pomyślcie o tym. Cała konkurencja w ruchu kolejowym na zachód od St. Louis jest pod kontrolą około 30 osób.”

Morgan oraz Kuhn Loeb – bankier Edwarda Harrimana – posiadali monopol linii kolejowych, podczas gdy dynastie bankowe Lehman, Goldman Sachs oraz Lazard dołączyły do Rokefelerów by kontrolować sektor przemysłowy w USA.

W 1903 Osiem Rodzin założyło Banker’s Trust. Związany z nim Benjamin Strong był pierwszym przewodniczącym FED w Nowym Jorku.

Utworzenie Banku Rezerwy Federalnej w 1913 złączyło władzę Ośmiu Rodzin z wojskową i dyplomatyczną potęgą rządu USA Jeśli zagraniczne pożyczki przestawały być spłacane, oligarchowie mogli wysłać Korpus Piechoty Morskiej by dokonać egzekucji długu.

Morgan, Chase i Citibank stworzyły międzynarodowy syndykat finansowy. Brak zaufania publicznego do tego kartelu rozszerzał się coraz bardziej. Wielu uważało udziałowców za zdrajców pracujących dla starych europejskich fortun. Standard Oil Rokefelerów , US Steel należący Andrew Carnegie’go oraz linie kolejowe Edwarda Harrimana były finansowane przez Jakuba Schiffa z Kuhn Loeb, bliskiego współpracownika Rotszyldów z Europy.

Kila zachodnich państw blokowało bankierów. Populistyczny kaznodzieja William Jennings Bryan był przez Demokratów trzykrotnie nominowany jako kandydat na prezydenta w latach 1896-1908. Głównym tematem jego anty-imperialistycznej kampanii było wpadnięcie Ameryki w pułapkę „finansowego poddaństwa wobec brytyjskiego kapitału”. Teddy Roosevelt pokonał Bryana w 1908 ale został zmuszony przez gwałtownie rosnące żądania opinii publicznej by ustanowić Sherman Anti-Trust Act. Wtedy zabrał się za Standard Oil Trust.

W 1912 odbyły się przesłuchania Pujo dotyczące koncentracji władzy na Wall Street. W tym samym roku pani Harriman sprzedała J.P. Morgan swoje spore udziały w nowojorskim Guaranty Trust Bank i powstał Morgan Guaranty Trust. Sędzia Louis Brandeis przekonał prezydenta Woodrowa Wilsona by skończyć ze wzajemnymi powiązaniami w radach nadzorczych. W efekcie w 1914 przegłosowano ustawę Clayton Anti-Trust Act.

Odpowiedzią Jacka Morgana – syna i następcy J. Pierponta – było wezwanie swoich klientów Remingtona i Winchestera do zwiększenia produkcji uzbrojenia. Uważał, że USA powinno przystąpić do I wojny światowej. Przymuszony przez Carnegie Foundation i inne agentury oligarchów, Wilson się zgodził. Charles Tansill napisał w „Ameryka idzie na wojnę”: „Jeszcze przed wojennymi starciami francuska firma Rothschild Freres depeszowała do Morgan & Company w Nowym Jorku z sugestią udzielenia pożyczki 100 milionów dolarów, której duża część miała pozostać w USA by płacić za francuskie zakupy amerykańskich dóbr”.

Dom Morganów sfinansował połowę wysiłku wojennego USA pobierając prowizję od kolejki poddostawców jak GE, DuPont, US Steel, Kennecott czy ASARCO. Wszyscy byli jego klientami. Morgan sfinansował także brytyjskie wojny burskie w południowej Afryce oraz Wojnę Prusko-Francuską. Przewodniczył także w 1919 konferencji pokojowej w Paryżu poświęconej odbudowie państw alianckich i Niemiec.

W latach 30. XX wieku populizm znowu wypłynął na powierzchnię w Ameryce po tym jak Goldman Sachs, Lehman Bank zgarnęły zyski z Wielkiego Krachu w 1929. Louis McFadden (Demokrata-Nowy Jork), przewodniczący komisji Izby Reprezentantów ds. Bankowości, tak wyraził się o Wielkiej Depresji:

„To nie był przypadek. To było starannie wykreowane zdarzenie… Międzynarodowi bankierzy chcieli wywołać u nas sytuację desperacji by okazać sie naszymi władcami”.

Senator Gerald Nye (Demokrata-Dakota Północna) przewodniczył śledztwu w sprawie sprzętu wojskowego w 1936. Doszedł do wniosku, że Dom Morganów wpędził USA w I wojnę światową by zabezpieczyć swoje pożyczki i stworzyć prosperujący przemysł zbrojeniowy. Później Nye przedstawił dokument „Następna Wojna”, w którym cynicznie wspomniano „stary trick bogini demokracji”, dzięki któremu Japonia mogła być wciągnięta do II wojny światowej.

W 1937 Sekretarz Spraw Wewnętrznych Harold Ickes ostrzegał przed wpływem „60 rodzin Ameryki”. Później historyk Ferdinand Lundberg napisał książkę pod tym samym tytułem. Sędzia Sądu Najwyższego rozpaczał „Wpływy Morganów…są obecnie najbardziej szkodliwe zarówno w przemyśle jak i finansach”.

Jack Morgan popychał USA w kierunku II wojny światowej. Miał bliskie relacje z rodzinami Iwasaki oraz Dan w Japonii – dwoma najbogatszymi klanami – właścicielami Mitsubishi and Mitsui, od początku ich powstania na bazie 17. wiecznych szogunatów. Kiedy Japonia najechała Manczurię dokonując rzezi chińskich chłopów w Nankinie, Morgan starał się sprawę zatuszować. Miał również bliskie relacje z włoskim faszystą Benito Mussolinim, podczas gdy niemiecki nazista Dr. Hjalmer Schacht był łącznikiem w Morgan Bank podczas II W.Ś. Po wojnie wysłannicy Morgana spotykali się z Schachtem w Bank of International Settlements (BIS) w Szwajcarii.

Dom Rokefelerów

Bank of International Settlements (BIS) jest najpotężniejszym bankiem na świecie, jest globalnym bankiem centralnym Ośmiu Rodzin kontrolujących prawie wszystkie banki centralne Zachodu i krajów rozwijających się. Pierwszym prezydentem BIS był bankier Rockefellerów Gates McGarrah, oficjel w Chase Manhattan i Federal Reserve. Był on dziadkiem byłego dyrektora CIA Richarda Helmsa. Rockefellers – podobnie jak Morganowie – mieli bliskie związki z Londynem. David Icke pisze w „Dzieci Matriksu”, że obie rodziny były zaledwie „chłopcami na posyłki” europejskich Rotszyldów. Właścicielami BIS są Federal Reserve, Bank of England, Bank of Italy, Bank of Canada, Swiss National Bank, Nederlandsche Bank, Bundesbank oraz Bank of France.

Historyk Carroll Quigley w swoim epickim dziele „Tragedia i Nadzieja” pisze, że BIS był częścią planu „stworzenia światowego systemu kontroli finansowej w prywatnych rekach potrafiącego zdominować system polityczny każdego kraju i gospodarkę świata jako całości.. która byłaby kontrolowana w sposób feudalny przez centralne banki świata działające w zgodzie dzięki tajnym porozumieniom.”

Rząd USA w przeszłości nie ufał BIS nieskutecznie optując za jego rozwiązaniem w 1945 podczas powojennej konferencji w Bretton Woods. Stało się przeciwnie ponieważ potęga Ośmiu Rodzin została zwiększona dzięki ustanowieniu MFW i Banku Światowego. Bank Rezerwy Federalnej nabył udziały w BIS dopiero we Wrześniu 1994.

BIS przechowuje co najmniej 10% pieniężnych rezerw przynajmniej 80. największych banków centralnych świata, MFW i innych wielostronnych instytucji. Jest finansowym agentem międzynarodowych porozumień, zbiera informacje o gospodarce światowej, oraz służy jako pożyczkodawca ostatniej szansy by zapobiec załamaniu światowych finansów.

BIS propaguje plan monopolistycznego kapitalistycznego faszyzmu. Udzielił pożyczek pomostowych Węgrom w latach 90. by zapewnić prywatyzację krajowej gospodarki. Był pośrednikiem w finansowaniu Adolfa Hitlera przez Osiem Rodzin pod wodzą ludzi Warburgów – Henry Schroeder and Mendelsohn Bank of Amsterdam. Wielu badaczy zakłada, że BIS jest na szczycie globalnego handlu narkotykami i prania brudnych pieniędzy.

Nieprzypadkowo kwatera główna BIS mieści się w Szwajcarii, ulubionej kryjówce bogactwa światowej arystokracji oraz włoskiej loży wolnomularskiej P-2 Alpina i międzynarodówki nazistów.

Inne instytucje kontrolowane przez Osiem rodzin to m.in. World Economic Forum, the International Monetary Conference and the World Trade Organization.

Bretton Woods było darem losu dla Ośmiu Rodzin. MFW i Bank Światowy były w centrum ich planów „nowego światowego porządku”. W 1944 pierwsze obligacje BŚ były obsługiwane przez Morgan Stanley and First Boston. Francuscy Lazardowie zaangażowali się mocniej w biznes Morganów. Lazard Freres – największy bank inwestycyjny Francji – jest w posiadaniu rodzin Lazard i David-Weill – starych genueńskich fortun reprezentowanych przez Michelle Davive. Ostatnio przewodniczącym i dyrektorem Citigroup był Sanford Weill.

W 1968 Morgan Guaranty rozpoczął program Euro-Clear, system clearingu bankowego eurodolarowych instrumentów finansowych z siedzibą w Brukseli. To był pierwszy tego typu zautomatyzowany system, nazywany przez niektórych „Bestią”. W tym mieście jest też siedziba Europejskiego Banku Centralnego i NATO. W 1973 przedstawiciele Morgana spotkali się w tajemnicy na Bermudach by bezprawnie wskrzesić Dom Morganów, 20 lat przed zniesieniem ustawy Glass Steagal [jeden z głównych powodów obecnego kryzysu]. Morgan oraz Rockefellerowie zapewnili finansowe wsparcie dla Merrill Lynch wynosząc do 5. największych banków inwestycyjnych USA. Obecnie Merrill jest częścią Bank of America.

John D. Rockefeller użył swojego pochodzącego od nafty bogactwa by nabyć Equitable Trust, który do końca lat 20. połknął kilka dużych banków i korporacji. Wielka Depresja pomogła skonsolidować władzę Rokefelerów. Ich Chase Bank połączył się z Manhattan Bank należącym do Kuhn Loeb by utworzyć Chase Manhattan, cementując długotrwałe związki rodzinne. Kuhn-Loeb sfinansowali razem z Rotszyldami dążenia Rokefelerów by zostać królami obszarów roponośnych. National City Bank of Cleveland zapewnił Johnowi D. środki potrzebne do rozpoczęcia monopolizacji przemysłu naftowego USA. Podczas przesłuchań Kongres ten bank został wskazany jako jeden z trzech banków Rotszyldów istniejących w latach 1870. kiedy to Rokefeler założył spółkę Standard Oil of Ohio.

Partnerem Standard Oil był Edward Harkness, którego rodzina przejęła kontrolę nad Chemical Bank. Innym partnerem był James Stillman, którego rodzina kontrolowała Manufacturers Hanover Trust. Po fuzji obu banków powstał JP Morgan Chase. Obie córki Stillmana poślubiły synów Williama Rockefellera. Obie rodziny kontrolują również duży kawałek Citigroup.

W sektorze ubezpieczeń Rockefellerowie kontrolują Metropolitan Life, Equitable Life, Prudential oraz New York Life. Banki rodziny kontrolują 25% wszystkich środków 50 największych banków komercyjnych USA oraz 30% wszystkich środków 50 największych ubezpieczycieli. Firmy ubezpieczeniowe (pierwsza była stworzona przez Wolnomularzy poprzez ich Woodman’s of America) odgrywają kluczową rolę w obrocie pieniędzmi z narkotyków na Bermudach.

Firmy pod kontrolą Rockefellerów obejmują Exxon Mobil, Chevron Texaco, BP Amoco, Marathon Oil, Freeport McMoran, Quaker Oats, ASARCO, United, Delta, Northwest, ITT, International Harvester, Xerox, Boeing, Westinghouse, Hewlett-Packard, Honeywell, International Paper, Pfizer, Motorola, Monsanto, Union Carbide oraz General Foods.

The Rockefeller Foundation posiada bliskie związki z fundacjami Forda i Carnegie.

Inne przedsięwzięcia charytatywne obejmują Rockefeller Brothers Fund, Rockefeller Institute for Medical Research, General Education Board, Rockefeller University oraz University of Chicago, z którego wypływa stały strumień skrajnie prawicowych ekonomistów – apologetów międzynarodowego kapitału, łącznie z Miltonem Friedmanem.

Rodzina posiada nieruchomość przy 30 Rockefeller Plaza, gdzie rozświetlane jest narodowe drzewko Bożonarodzeniowe oraz Rockefeller Center. David był kluczową osobą w projekcie budowy wieżowców World Trade Center. Główna posiadłością rodzinną jest ogromny kompleks na północy stanu Nowy Jork znany jako Pocantico Hills. Posiadają również 32-pokojowy dupleks na 5 ulicy na Manhatanie, rezydencję w Waszyngtonie, ranczo Monte Sacro w Wenezueli, plantacje kawy w Ekwadorze, farmy w Brazylii, nieruchomość Seal Harbor w stanie Maine a także ośrodki wypoczynkowe na Karaibach, Hawajach i Puerto Rico.

Rodziny Dulles i Rockefeller są spokrewnione. Allen Dulles stworzył CIA, wspierał nazistów w Niemczech, tuszował dowody w zamachu na J.F. Kennedy’ego jako członek Komisji Warrena oraz zawarł umowę z Bractwem Muzułmańskim w sprawie szkolenia zaprogramowanych umysłowo zabójców.

Jego brat John Foster Dulles przewodniczył fałszywym funduszom powierniczym Goldman Sachs przed krachem giełdowym w 1929 i pomógł bratu obalić rządy w Iranie i Gwatemali. Obaj należą do Skull & Bones, Council on Foreign Relations (CFR) oraz są masonami 33. stopnia.

Rockefellerowie byli kluczowi w stworzeniu dążącego do depopulacji Klubu Rzymskiego w ich włoskiej posiadłości Bellagio. W ich rezydencji Pocantico Hills narodziła się Komisja Trójstronna (Trilateral Commission TC). Ich rodzina jest jednym z głównych fundatorów ruchu Eugeniki, który wydał z siebie Hitlera, klonowanie ludzi oraz obsesję na punkcie DNA w pewnych kręgach naukowych USA.

John Rockefeller Jr. stał na czele Population Council aż do swojej śmierci. Jego syn o tym samym imieniu jest senatorem ze stanu West Virginia. Brat Winthrop Rockefeller był zastępcą gubernatora Arkansas i pozostaje najpotężniejszą osobą w tym stanie. W Październiku 1975 w wywiadzie dla Playboya wiceprezydent Nelson Rockefeller, który był również gubernatorem Nowego Jorku, wyraził wywyższający się światopogląd jego rodziny „Jestem gorliwym wyznawcą planowania – ekonomicznego, społecznego, politycznego, wojskowego, ogólnoświatowego”.

Spośród wszystkich braci to jednak założyciel Trilateral Commission i szef Chase Manhattan David stoi na czele rodzinnego planu zaprowadzenia faszystowskich porządków w skali globalnej. Bronił szacha Iranu, apartheidu w RPA, i junty Pinoczeta w Chile. Był największym sponsorem CFR, TC oraz (podczas wojny w Wietnamie) Committee for an Effective and Durable Peace in Asia – kontraktowej bonanzy dla tych zarabiających na życie dzięki konfliktom.

Nixon poprosił go by został Sekretarzem Skarbu ale on odmówił, wiedząc że jego władza jest o wiele większa u sterów Chase. Gary Allen pisze w „The Rockefeller File”, że w 1973 „David Rockefeller spotkał się z głowami 27 państw, w tym Rosji i Chin.”

Po przewrocie w Australii w 1975 zorganizowanym przez Nugan Hand Bank oraz CIA przeciwko premierowi Goughowi Whitlamowi, jego następca mianowany przez Brytyjską Koronę, Malcolm Fraser, pospiesznie udał się do USA, gdzie najpierw spotkał się z Davidem Rockefellerem, a dopiero potem z prezydentem Geraldem Fordem.

Advertisements

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s